Athens
8°
clear sky
Υγρασία: 57%
Άνεμος: 5m/s Β
Ανώτερη 14 • Κατώτερη 8
Weather from OpenWeatherMap

4-10-99: Ο χρόνος δεν προσπερνάει, σταματά…

Θυμήσου τους φίλους που έφυγαν δεν έχεις τίποτα να χάσεις, οι νεκροί πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχάσεις…

4/10/99: Η μέρα που γονατίζεις από τα συναισθήματα σου.

Χαράλαμπε, Δημήτρη, Χριστίνα, Αναστάσιε, Γιώργο, Κυριάκο η αγάπη σας για τον ΠΑΟΚ σας έφερε εδώ, σας άφησε εδώ, συνέχισε παραπέρα και αποτέλεσε παράδειγμα αφοσίωσης και πίστης στα τέσσερα γράμματα για όσους κάθονται δίπλα στις θέσεις σας, θυμούνται τις εκδρομές σας και δακρύζουν όταν γυρίζουν σ΄εκείνο το δύσκολο βράδυ του Οκτωβρίου του ‘99.

loading...

Πουτάνες μέρες, έφτασαν πάλι…. Έφτασαν να μας ανοίξουν την πληγή που δύσκολα θα κλείσει…

Κι αν σίγησε η φωνή σου, σ’ ακούω να μου μιλάς

aderfia-paok

Πριν από 17 χρόνια ακριβώς, έξι οπαδοί του «Δικεφάλου»έχασαν τη ζωή τους στα Τέμπη, όταν επέστρεφαν από το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Είναι η πιο «μαύρη» ημέρα του δικεφάλου του Βορρά στην ιστορία του.

Μου λες στη θύρα 4, πως είσαι εσύ με ‘μας

paok-aris

Η ισοπαλία με τον Παναθηναϊκό στην Αθήνα δεν γιορτάστηκε όπως θα έπρεπε, στις 4:30 τα ξημερώματα στα Τέμπη, το τουριστικό λεωφορείο, που μετέφερε 77 οπαδούς του ΠΑΟΚ, συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγάκι στην προσπάθειά του να προσπεράσει και ανατράπηκε πέφτοντας σε χαντάκι. Με το ολισθηρό οδόστρωμα η προσπέραση που ήθελε να κάνει τον ανάγκασε να χάσει τον έλεγχο του και να ανατραπεί. Τα 6 παλικάρια και ο 68χρονος οδηγός του μικρού φορτηγού έφυγαν τόσο άδοξα από τη ζωή.

Μου λες από τα αστέρια, πως τώρα μας κοιτάς

paok

Δεν θα αναλύσω τα λάθη που έγιναν, γιατί ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω. Ναι ξέρω, η μνήμη είναι ότι σου έχει απομείνει τώρα. Η μνήμη και η τιμή. Αλλά εγώ θέλω να ξεχάσω. Δεν θέλω να το θυμάμαι. Θα προτιμούσα να πιστεύω πως η κοπελίτσα που έφυγε είναι αυτή που τώρα περνάει από δίπλα μου. Και είναι τόσο όμορφη! Γυρίζω να την κοιτάξω. Και ξέρεις πόσο ντρέπομαι τώρα; Πρέπει να δώσω λόγια στη σιωπή μου. Να της δώσω μορφή και σχήμα, γράμματα και παραγράφους. Για να γράψω κάποιες σειρές…

Ξέρεις τι θα ήθελα ρε διάολε;

Να έγραφα για τα όνειρα των έξι νέων ανθρώπων. Να έγραφα συνέχεια, ο ιδρώτας μου να χυνόταν πάνω στο πληκτρολόγιο και να γινόταν μούσκεμα.  Τα πάντα στη ζωή είναι σημαντικότερα από τον ΠΑΟΚ, αλλά ο ΠΑΟΚ είναι σημαντικότερος από όλα.

Πως χαίρεσαι μαζί μας, μαζί μας και πονάς

Κάθε χρονιά όταν πέφτει η νύχτα της 3 Οκτωβρίου δεν θες να ξημερώσει για να μην θυμηθείς εκείνο το ξημέρωμα της 4-10-1999. Κάθε χρονιά η ίδια ανατριχίλα, η ίδια συγκίνηση…

Έχεις πάει τώρα τελευταία καμιά βόλτα από το νεκροταφείο; Ναι, σε εσένα μιλάω. Να περπατήσεις στους διαδρόμους και να φυλομμετρήσεις με τα μάτια σου ημερομηνίες και νιάτα που γράφουν το όνομά τους στο μάρμαρο;

Πήγαινε. Θα δεις ότι μία στροφή είναι το σημαντικότερο πράγμα σε κάποιον κόσμο.

ΑΔΕΡΦΙΑ

Μέσα από την δικιά μας την φωνή φωνάζετε και εσείς. Χοροπηδάτε μαζί μας, πανηγυρίζετε μαζί μας. Είστε σε κάθε χιλιόμετρο που κάνει ο ΠΑΟΚτσης, ο ΑΕΚτσης, ο Ολυμπιακος, ο κάθε οπαδός. Εμείς θα είμαστε πάλι εκεί, να φωνάξουμε για σας. Γιατί ποτέ δεν σας ξεχνάμε.

Σεβασμό σε όλους τους αδικοχαμένους οπαδούς. Αιώνια τους η μνήμη, κουράγιο στους δικούς τους ανθρώπους και κακό ύπνο να έχουν κάποια ανθρωπάρια που φωνάζουν εν χορώ “υπάρχει κροτίδα για κάθε καρωτίδα”.

Όποιος “ξεχνάει” χάνεται…


*Επιμέλεια: Γιάννης Καπετάνογλου

**Στο κείμενο υπάρχουν αποσπάσματα από την ΠΑΕ ΠΑΟΚ, και την εφημερίδα ΠΑΟΚΤΣΗΣ.

loading...
Loading...